Soms hebben we protesterende kinderen. Bijvoorbeeld als we van het mondaine Bahia Inglesia (met trampolines, wit zand, blauwe zee, op iedere hoek wel 3 ijswinkels) weer doortrekken naar de stilte van Pan de Azucar. Een Parque Nacional, met natuurlijk niets behalve een beroemde cactus. Maar wat blijkt… Het park heeft een apart eco-systeem als gevolg van de mist die voor de berggordel blijft hangen. En inderdaad een bijzondere cactus. We zijn benieuwd wat de naam hiervan in het Spaans is: mierda de caballo?
Maar Pan de Azucar heeft ook een een prachtige baai, met vissersbootjes voor de verse vis in het enige restaurantje en veel pelikanen, die de restjes opeten. En genoeg plek voor de camper. Dan blijkt weer dat kinderen eigenlijk niet meer nodig hebben dan een emmer, schep en bal.
En dit zijn Jaco en Dieuke die alles genietend overzien.
